یکشنبه, ۲۴ فروردین ۱۳۹۹ ۰۱:۳۲ ۲۰۴
چچ

دیافراگم


در علم اپتیک، دیافراگم یک ساختار مات نازک با یک دهانه (دریچه یا گشودگی) در مرکز آن است. نقش دیافراگم متوقف کردن همه نور عبوری بجز نور عبور کننده از مرکز آن است. بنابراین به آن ایستگاه نیز گفته می شود. (اگر میزان روشنایی نور به صفحه کانونی را محدود کند یک دریچه متوقف کننده نور، یا برای سایر موارد استفاده از دیافراگم در عدسی‌ها به نام فیلداستاپ یا فلراستاپ). دیافراگم در مسیر نوری عدسی یا هدف قرار می گیرد و اندازه دیافراگم میزان نوری را که از عدسی عبور می کند تنظیم می کند. مرکز دیافراگم با محور نوری سیستم عدسی منطبق است. اکثر دوربین های مدرن از نوعی دیافراگم قابل تنظیم استفاده می کنند که به عنوان یک دیافراگم عنبیه (Iris) شناخته می شود و اغلب به سادگی به عنوان Iris نام برده می شود.



شکل 1- دیافراگم با دریچه های مختلف


یک سیستم نوری طبیعی که دارای دیافراگم و دریچه است، چشم انسان است. عنبیه دیافراگم است و دهانه در عنبیه چشم (مردمک) دریچه یا گشودگی است. یک Iris با حرکت تیغه های دایره‌ای (Leaves) امکان کاهش میزان نوری را که در یک آشکارساز قرار می‌گیرد به وسیله کاهش دهانه مهیا می سازد. در اوایل شکل گیری عکاسی، یک عدسی می توانست با یکی از مجموعه های دیافراگم های قابل تعویض که اغلب به عنوان نوارهای برنجی معروف به واترهاوس استاپس یا دیافراگم های واترهاوس شناخته می شدند، تعبیه شود. دیافراگم های Iris در اغلب دوربین های پیشرفته و ویدئویی با تیغه های قابل تغییر، عملیات عنبیه چشم را شبیه سازی می کنند. این دیافراگم بسته به قیمت و کیفیت دستگاهی که در آن استفاده می شود دارای دو تا بیست تیغه است (امروزه بیشتر عدسی‌ها بین پنج تا ده تیغه دارند). تیغه های راست شکل پلیگونی به دهانه دیافراگم می دهند، درحالی که تیغه های خمیده باعث افزایش انحنای دهانه می شوند.
در یک عکس می توان تعداد پره های دیافراگم Iris را با شمارش تعداد لبه های انکساری که از یک منبع نوری یا یک بازتاب روشن همگرا شده اند حدس زد. برای تعداد فرد از تیغه ها، دوبرابر لبه وجود دارد. در صورت وجود تعداد زوج از تیغه ها، هر دو لبه در هر تیغه با هم همپوشانی دارند، بنابراین تعداد لبه قابل مشاهده برابر با تعداد تیغه های دیافراگم مورد استفاده خواهد بود. این امر بیشتر در عکس‌هایی که در تاریکی با نقاط کوچک روشن گرفته شده اند دیده می شود، به عنوان مثال منظر شبانه یک شهر. با این وجود برخی دوربین ها از دیافراگم دو تیغه ای با تیغه های عمودبرهم استفاده می کنند و دهانه مربعی ایجاد می کنند. برخی از دوربین های اتوماتیک مدرن، اصلاً دیافراگمی ندارند و با استفاده از فیلتر ND اتوماتیک، تغییرات دیافراگم را شبیه سازی می کنند. برخلاف دیافراگم واقعی، این هیچ تاثیری در عمق میدان ندارد. یک دیافراگم واقعی وقتی بسته تر شود باعث افزایش عمق میدان می شود (یعنی باعث می شود زمینه و سوژه هر دو در همان زمان بیشتر مورد توجه قرار گیرند) و اگر دیافراگم باز شود دوباره عمق میدان کاهش می یابد (به عنوان مثال، پیش زمینه و پس زمینه، کمتر و کمتر از همان صفحه کانونی قرار می گیرند). در اپتیک زمینه های زیادی وجود دارد که میزان نور کافی تصویر دقیق، عمق خاصی از تمرکز و سایر الزامات لازم است. در چنین حالتی استفاده از دیافراگم Iris یکی از بهترین گزینه ها است. این موضوع در صنعت اپتیک، اپتو الکترونیک، لیزر و فناوری پزشکی، فن آوری نورپردازی و سایر موارد مشاهده می شوند.



شکل 2- دیافراگم با موتور دقیق


عموماً دیافراگم های Iris از leave و case تشکیل شده اند. leave از جنس استیل مرتجع و فنری سخت ساخته شده اند. در صورت لزوم برای مقاومت بهتر در برابر حرارت، از فولاد نیکل کروم ضد زنگ استفاده می شود. سطح leave صیقل داده شده و بازتاب را کاهش می دهد. لبه های leave گرد می شوند تا به عملکرد نرم تر برسند. برای حرکت لغزنده و نرم تر leave از یک پوشش غیرمرئی استفاده می شود. در مرحله بعد، محافظت در برابر خوردگی توسط فرآیند پرداخت خاص تضمین می شود. علاوه بر این، برای تولید case، از آلیاژ آلومینیوم مقاوم در برابر خوردگی استفاده می شود. در نهایت نیز رنگ سیاه مطلوب با آنودایز سیاه سطح ایجاد می شود. کاربردهای متنوع کنترل میزان نورعبوری در بسیاری از آزمایش های اپتیکی در مراحل ساخت، تست و کالیبراسیون محموله های اپتیکی باعث استفاده از این تجهیز اپتیکی در تمامی آزمایشگاه های پیشرفته شده است.

آدرس کوتاه شده:
فهرست طبقات
پربازدیدترین مطالب معرفی تجهیزات آزمایشگاهی